Posted by: dewittom | December 23, 2012

CO2.0: Van punt A naar B

Niets beter dan op een druilerige zondagnamiddag in de eindejaarsperiode wanneer alle winkels open zijn een post te schrijven over iets wat ons bezig houdt.
Je bent op zoek naar het geschikte eindejaarscadeau voor familie en vrienden en je geraakt niet verder dan onbeweeglijk te blijven staan in een file of je te ergeren in het zoeken van een parkeerplaats.
We weten allemaal dat als de hemelsluizen opengaan of nog maar onguur winterweer wordt voorspelt het fileleed reeds een feit is.
(im)mobiliteit

Hoe is het allemaal zo ver kunnen komen?
Velen worden altijd met de vinger terechtgewezen: de overheid omwille van slecht beleid, werkgevers die hun werknemers bedrijfswagens geven, buitenlanders die roekeloos over onze snelwegen vliegen (en geen schrik hebben om maar een boete thuis opgestuurd te krijgen), …
Hier ben ik het niet mee akkoord. De schuld is simpelweg gezegd die van de uitvinder van het wiel en later van mensen zoals Henry Ford.
Beetje kort door de bocht? Akkoord, ook de algemene gebruikers van onze vervoersmiddelen mogen zichzelf tot de schuldigen rekenen.

De uitvinder van het wiel had heus niet de bedoeling dat we met zijn allen sierlijk op een geplaveide zandweg zouden stilstaan.
Noch had Henry Ford de intentie om te blijven stilstaan terwijl hij enkel vooruit wilde.
Het is wel zo dat sinds Henry Ford veel veranderd is. We kennen allemaal het fenomeen dat in den beginne iets maar voor enkelen is weggelegd en dan later tot het gemene goed behoort.
Zo is het de GSM ook vergaan en nu vragen zelfs kinderen van 7 jaar een mobieltje.
Een auto is een voertuig om je te verplaatsen van punt A naar B. Vroeger lag hier enige afstand tussen terwijl nu het traject herleid kan worden tot de afstand van je woning tot de bakker achter de hoek.
Mochten we voor dit laatstgenoemde traject onze tweewieler al eens nemen dan is al een deel opgelost.

Als we dan onze bedrijven en de werknemers met hun bedrijfswagen eens onder de loep nemen!
De mythe zegt dat zij voor elke habbekrats de auto nemen en dus eigenlijk onverantwoord veel rijden waardoor ze files veroorzaken.
Recent onderzoek toont echter aan dat de beroepsactieven met hun bedrijfswagen slechts 2,6% méér kilometers afleggen dan privéwagens maar ze rijden wel tot 6 keer meer zuiver professionele kilometers af dan de privéwagen. [studie van Febiac/Federauto/Renta/KPMG]
Zij kunnen dus moeilijk de enige schuldige zijn in de hele mobiliteitsproblematiek.

Mobiliteit gaat in deze groene tijden ook steevast gepaard met de gezondheidsproblematiek.
Onze gemotoriseerde vierwielers zijn zeer vervuilend en sproeien CO2 in de lucht.
De overheid wilde hier handig op inspelen door de aankoop van een groene wagen te verlichten door subsidies en de bedrijfswagens zwaarder te belasten op hun vervuilende CO2-uitstoot.
Laat dat laatste nu net toch iets zijn waar de overheid het zeer moeilijk mee heeft. Uitgangspunt: een groener bedrijfswagenpark en een lagere CO2-uitstoot.
De formule voor het bepalen van het voordeel alle aard bedrijfswagen is: cataloguswaarde * co2-coëfficient * dagen vd maand/dagen van het jaar
In de realiteit was dit een serieuze discussie: de regels lagen niet duidelijk vast (vb. wat is de cataloguswaarde?), vragen bleven liggen bij de fiscus met als groot gevolg dat de regering niet op tijd in staat was duidelijkheid te scheppen waardoor de eerste lonen van januari 2012 zelf niet correct waren.
Daar bovenop ging de fiscus dan nog de degressiviteitspercentages invoeren. Dit echter in de praktijk vanaf loonperiode mei terwijl voor uw personenbelasting het wel over het hele jaar berekend moest worden.
Door deze regel wordt uw cataloguswaarde verminderd afhankelijk van de leeftijd van uw bedrijfswagen.

Het groene aspect blijft echter wel aanwezig maar wordt niet echt uigespeeld.
De medemens had natuurlijk verwacht dat de hybride auto’s en elektrische wagens zwaar in opmars zouden komen maar dit bleef al bij al beperkt.
Reden was dat deze duur in aankoop zijn en dus een zeer hoog voordeel alle aard creëren voor werknemer en een hoge kost voor de werkgever.
Elektrische en hybride wagens hebben dan toch een zeer lage uitstoot (of geen ) in CO2? Inderdaad maar de overheid heeft ook hier een stokje voor gestoken.
Er blijft altijd een minimumtarief gelden waardoor je nooit echt van een significante daling kan spreken. Er moet immers nog geld worden verdiend en gaten in de begroting worden gedicht.
Dus het initiële uitgangspunt om zwaar te vergroenen kan moeilijk heel serieus genomen worden door de regelgeving.
Wie wil er dan wel vergroenen? De werkgevers zelf. Hiermee besparen ze toch iets enerzijds en anderzijds versterkt dit het imago van de werkgever.
Groene wagens staan voor duurzaam, innovatief en betrouwbaar. Dat zijn waarden waar werkgevers zich ook graag aan spiegelen.
Sommige werkgevers verplichten hun werknemer zelf niet om met de bedrijfswagen te komen, laat hem gerust staan en neem op kosten van het bedrijf de trein.
Werknemer tevreden, werkgever tevreden, milieu tevreden én 1 auto minder in de file.

De immobiliteit fnuikt niet enkel de gewone medemens. Ook een bedrijf heeft hier last van.
In recent onderzoek [SD Worx / Mobimix] werd het duidelijk dat bereikbaarheid een groot issue is geworden. Hier spelen natuurlijk de gekende files mee maar eveneens het feit dat sommige bedrijven via het openbaar vervoer niet te bereiken zijn of moeilijk. Ik kan namelijk in 15 minuten op mijn werk zijn met de auto, in 30 met de fiets maar met de bus doe ik er minstens 45 minuten over.
Hierdoor hebben sommige bedrijven het moeilijk om geschikte kandidaten te vinden want heus niet iedereen heeft het ervoor over om lang onderweg te zijn naar het werk.
Dit heeft dan weer alles te maken met een gezonde balans tussen leven en werken.

Wat is dan de oplossing voor heel deze problematiek van CO2-uitstoot, tijdsdruk, hoge kosten, fileleed, …?
Het wordt tijd dat we eens het huidige systeem buiten beschouwing zetten en eens opnieuw nadenken over mobiliteit.
Hier zijn zowel wij, de overheid als de economie voor nodig.
Hierbij enkele mogelijkheden die al bewezen hebben dat het werkt:
-> Fietsvergoeding toekennen voor werknemers die met de fiets komen
-> Mobiliteitsbudget voorzien waardoor werknemers de keuze krijgen in vervoersmiddel
-> Betere verbindingen leggen voor openbaar vervoer (strategische punten voor tram/bus/trein) en desnoods aparte beddingen
-> Werkorganisatie: extern of thuis werken (indien algemeen uitgevoerd kan er een verlaging tot 15% in de files komen)
-> Werkorganisatie: werk met glijdende uren of deeltijds thuiswerk om de drukte van het verkeer te mijden
-> Uitbreiding van bedrijfsfietsen of punten zoals de Vélo’s in Antwerpen
-> Spoor mensen aan om te carpoolen
-> Grotere parkings in de rand van economische gebieden en snelle aansluiting met openbaar vervoer

Het is tijd om er nu iets aan te doen want de voorspelling zegt dat personen- en goederenmobiliteit tegen 2030 nog zal stijgen met 20% en 70%.
Laten we alle actoren eens laten samenzitten en eens een volwassen discussie voeren over mobiliteit zonder direct het woordje belasting te laten vallen.
Hopelijk kunnen we dan allemaal weer mét plezier door het verkeer…van punt A naar B.


Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

Categories

%d bloggers like this: